Poniżej przedstawiamy ogólny opis marszu oraz jego elementów, osób i etapów marszu. Każda nasza propozycja usprawnienia lub komentarz jest pisana w akapicie z pionową fioletową kreską.
Przykład pionowej fioletowej kreski. Dla osób korzystających z czytnika ekranu każdy taki akapit będzie się zaczynał od słów „Nasza propozycja” i kończył „Koniec propozycji”.
Każdy marsz składa się z trzech rzeczy:
- ludzie
- trasa, którą Ci ludzie będą szli
- przemówienia/hasła
Ludzie
Najczęściej stosuje się zasadę dzielenia pochodu marszowego na różne strefy, każdy z nich pełni inną funkcję podczas marszu. Najczęściej są to: banery, samba, piesi, rowery, strefa ciszy i służba porządkowa.
Na końcu marszu mogą być rowery lub strefa ciszy, zależy od ustaleń organizatorów. Strefa ciszy powinna być jak najdalej od dźwięków, a rowery (i inne aparatury kołowe) poza strefą pieszych.
Z przodu marszu daje się przeważnie osoby z banerami.
Na samym przodzie idzie kilka osób z wielkim banerem z hasłem głównym marszu, a za nimi wszystkie chętne osoby ze swoimi banerami większymi czy mniejszymi.
Dość często w Krakowie zaraz za banerami jest samba.
Samba to aktywistyczny zespół muzyczny oparty na Rythms of Resistance. Grupy samby (RoR) grają na marszach i wydarzeniach te same rytmy na całym świecie i używają tych samych gestów do dyrygowania. Ułatwia to prowadzenie i dołączenie do wspólnego grania każdej osobie, która zna gesty, melodie i ma instrument.
Samba idzie z przodu marszu, jeśli nie ma banerów i wyznacza kierunek marszu pozostałym uczestnikom.
Zwykle samba potrzebuje dużo miejsca przed sobą, aby widzieć gdzie idzie i mieć przestrzeń na swoje ogromne bębny i instrumenty.
Osoba dyrygująca – najczęściej idzie ona tyłem, stojąc przodem do samby w odległości ok. 4 metrów. Musi iść tyłem do czoła marszu, aby być w stanie patrzeć ciągle na sambę, dyrygować i nadawać tempo.
Osoba pomocnicza – zaleca się aby obok osoby dyrygującej szła osoba pomocnicza, niegrająca na instrumentach. Podczas gdy osoba dyrygująca idzie tyłem do czoła marszu to osoba pomagająca idzie przodem do czoła marszu.
Osoba pomagająca trzyma dłoń na ramieniu osoby dyrygującej i za pomocą tej ręki może „popychać” osobę dyrygującą w prawo, w lewo, przyspieszać albo zatrzymywać, aby ta nie wpadła w szyny, dziury, w krawężnik, w innych ludzi itp.
Osoba prowadząca powinna też odsuwać ludzi, którzy przez przypadek wejdą na drogę sambie.
Środkową część marszu zajmują ogólnie rozumiani piesi. Dzieli się ich sektory, które odpowiadają poszczególnym grupom lub tematom np.: sektor Palestyński, sektor antyaborcyjny, sektor Nowa Lewica, sektor Bez Granic itp. itd.
Zwykle każdy sektor ma swój długi baner oddzielający go od sektora przed nim. Przed tym banerem zalecane jest puste miejsce, aby móc ten baner czytać. Czyli jeśli najpierw idzie sektor Lewica a za nimi sektor Palestyński, to sektor Lewica ma swój długi baner i przed nim trochę miejsca, za sektorem Lewica jest puste miejsce bez pieszych ok. 5 metrów i za nim idą osoby z sektora Palestyńskiego ze swoim banerem.
Początek lub koniec danego sektora może zostać przeznaczony na tzw. platformy – są to auta z przyczepioną platformą, na której stoją głośniki grające muzykę, wiszą banery i niekiedy ludzie przemawiają do tłumu.
Wewnątrz każdego sektora są osoby z magnetofonami (krzykaczkami), mikrofonami czy osoby o mocnym głosie.
Za pieszymi nieraz wydziela się strefę dla osób z rowerami, z wózkami dziecięcymi i wszystkim, co ma koła. Osoby nie powinny jeździć na rowerze, tylko go prowadzić obok.
Stworzenie osobnej sekcji dla rowerów i wózków może pomóc z bezpieczeństwem, bo łatwo pieszym zrobić krzywdę takim rowerem czy wózkiem, szczególnie jeśli sekcja pieszych często jest dość ciasna.
Każda osoba, która jedzie na wózku lub go pcha, może iść chodnikiem, w przeciwieństwie do reszty uczestników. Ulice często mają szyny, dziury, w które łatwo wpaść kołami lub mają barierki blokujące zmianę pasów dla aut i wysokie krawężniki, które trudno przejść na wózku. Osoby z rowerami powinny te rowery pchać obok, a nie na nich jechać, więc ich to ułatwienie nie dotyczy. Trzeba ustalić z policją pilnującą demonstracji, aby przyzwolono takim osobom jechać bokiem i chodnikami, a nie ulicą.
Na końcu zalecana jest strefa ciszy jak najdalej od głośników, magnetofonów i samby.
Strefa ta jest dla osób, które łatwo przeciążają się dźwiękami, boją się nagłych rzeczy (jak krzyki), lub po prostu chciałyby iść w ciszy i spokoju, ale dalej uczestniczyć.
Nieraz dostarcza się osobom w strefie ciszy jednorazowe zatyczki do uszu lub słuchawki wytłumiające.
Warto pamiętać, że jeśli samba jest z przodu marszu i wystąpi konieczność zawrócenia marszu o 180 stopni (np, aby wyjść z zaułka, z placu przemówień, lub powstanie przeszkoda stworzona przez policję albo przeciwników marszu) to samba może być zaraz obok strefy ciszy. Trzeba pilnować, aby tak się nie stało, bo strefa ciszy jest od tego, aby było w niej cicho.
Służba porządkowa (nieraz zwana porządkowymi) zwykle idzie po bokach marszu wdłuż całej jego długości. Pilnują porządku marszu m.in.:
- aby uczestnicy nie wchodzili na chodniki i szli ulicą
- aby nieprzyjazne osoby nie weszły między osoby uczestniczące
- aby ochronić osoby uczestniczące przed atakiem
- aby kierować marsz w odpowiednie miejsce i odpowiednią trasą
- aby zareagować na nagłe sytuacje wśród osób uczestniczących np. zdrowotne, atak paniki, zwichnięcie, omdlenie, kłótnie
Osoby te noszą kamizelki odblaskowe o konkretnym kolorze, aby być widoczne w tłumie. Komunikują się za pomocą krótkofalówek (walkie-talkie), dzwonienia do siebie lub pisania na chacie służby porządkowej danego wydarzenia.
Służba porządkowa powinna znać podstawowe zwroty w PJM (Polskim Języku Migowym), aby się komunikować z g/Głuchymi. g/Głusi przeważnie nie lubią pisać i często nie rozumieją polskiego mówionego ani pisanego, ale zawsze można o to spytać. Jak odmówią, to trzeba próbować porozumieć się gestykulacją. Podstawowe zwroty i słowa do zapamiętania w PJM są w sekcji o PJM i g/Głuchych.
Służba porządkowa najlepiej pomoże osobie z niepełnosprawnością, po prostu pytając, czy taka osoba potrzebuje pomocy i jeśli tak to jakiej. Nikt z nas nie wie, jak można pomóc innym, a szczególnie tym o odmiennych potrzebach.
Jedyny moment, w którym można naruszyć przestrzeń osobistą osoby z niepełnosprawnością i np. złapać ją za rękę, przeprowadzić, popchnąć wózek itp. jest w przypadku zagrożenia zdrowia ze strony osób trzecich (np. atakujących marsz). Tylko wtedy jest to uzasadnione. W innych przypadkach tego nie robimy, bo po prostu się nie znamy kompletnie na potrzebach innych osób.
Trasa
Każdy marsz czy demonstracja wymaga trasy. Na taką trasę składają się: narzędzia do planowania trasy, mapy z trasą, opis nawierzchni, obecności schodów, nachylenia, krawężników i nasłonecznienia w dniu marszu.
Najlepiej ocenić dostępność trasy osobiście lub przy pomocy GoogleStreetView dużo dni przed samym marszem, aby móc:
- dostosować to, co można bez kosztów
- zamówić sprzęt wspomagający
- ustalić z policją udogodnienia dla konkretnych osób
- umówić ludzi, którzy pomogą przejść trasę innym
- a w ostateczności, aby zmienić trasę marszu
Aby wiedzieć, na co zwracać uwagę podczas przechodzenia trasy warto pomyśleć, jakbyśmy się czuli, gdyby był upał, gdyby padał deszcz i było ślisko, gdyby był śnieg lub błoto. Najlepiej do tego przywołać sobie ograniczenia i trudności, jakie mieliśmy, które mogłyby pomóc zrozumieć sytuację danych osób:
- osoby z słabszą kondycją <- niesienie czegoś ciężkiego, osłabienie z choroby
- osoby niedosłyszące i głuche <- zakażenie ucha, szczelne słuchawki
- nadwrażliwość na dźwięki i światło <- gorączka, przesyt informacji
- osoby na wózkach <- pchanie wózka dziecięcego, pchanie taczki
Oczywiście to nie daje pełnego wglądu, w to, jak te osoby się czują i czego potrzebują, a jedynie daje namiastkę tego, na co warto zwrócić uwagę.
Jeśli niezbyt dla Ciebie działa takie porównanie i/lub dalej nie wiesz, na co zwracać uwagę, to w dalszej części poradnika będą podawane konkretne przykłady z marszów i wyjaśnienia.
Można przejrzeć dostępność i czas trasy do pojazdów kołowych na różnych stronach np.: OpenRouteService. Strona ta opiera się na danych z OpenStreetMaps (OSM), które uzupełniają wolontariusze. Niestety obecnie OSM dla Polski ma mało danych o stanie nawierzchni, dostosowań dla wózków, rowerów, osób niewidomych itp. Z tego powodu najlepiej przejść się trasą osobiście lub przy użyciu GoogleStreetView, aby dokładnie ocenić dostosowanie trasy.
Do wstępnego planowania trasy polecamy OpenRouteService, gdzie można wyznaczyć trasę i wybrać tryb dla osób na wózkach. Powinna ona wtedy pokazać stan nawierzchni tej trasy, nachylenie (nie może być za duże, bo będzie trudno wjechać) oraz czas, jaki zajmie przeciętnej osobie na wózku. Z powodu małej ilości danych na OSM część informacji na OpenRouteService jest podawana ogólnie i może nie do końca być poprawna, ale lepsze to niż nic.
Zalecamy podczas zapoznawczego przejścia planowaną trasą dodawać informacje o jej dostępności i nawierzchni oraz oświetleniu do OpenStreetMaps za pomocą np. aplikacji telefonicznej StreetComplete. Dzięki temu kolejne osoby będą mogły zobaczyć dostosowanie trasy od razu na stronie np. OpenRouteService, MapComplete, Wheelmap i innych.
Na wikipedii OSM jest też spis wielu stron korzystających z danych OSM i skupionych na poszczególnych niepełnosprawnościach i potrzebach: https://wiki.openstreetmap.org/wiki/Disabilities. Może znajdziecie tu coś odpowiadającego potrzebom i możliwościom organizacyjnym.
Każda trasa powinna być opisana tekstowo i graficznie, aby osoby niemające dostępu do jednej formy przekazu mogły skorzystać z drugiej formy.
Warto udostępniać trasę marszu w postaci linku do GoogleMaps czy innej strony z trasą np. OpenStreetMaps, aby osoby mogły się wcześniej przygotować na trasę lub aby mogły skorzystać z własnych narzędzi do wyświetlania mapy.
Tekstowy opis
Tekstowy opis potrzebny jest przede wszystkim osobom niewidomym i niedowidzącym, które nie mogą zobaczyć grafiki z trasą. Czytnik ekranu zainstalowany na komputerze czy telefonie przeczyta na głos, to co jest zapisane w formie tekstowej.
Z tekstowego opisu skorzysta też wiele innych osób, np. osoby z wolnym internetem, którym nie ładuje się grafika, osoby zza granicy, które mogą skopiować nazwę miejsca docelowego i dojechać szybko komunikacją itp.
Tekstowe opisanie powinno podawać:
- nazwy miejsca postoju np. na przemówienia, występ czy przerwę – osoby mogą dołączyć wtedy do marszu w trakcie lub odpocząć w pobliżu. Warto podawać nazwy miejsc, aby osoby mogły już wcześniej sprawdzić możliwość dojazdu lub poprosić znajomych o pomoc w dostaniu się na dane miejsce.
- nazwy ulic, którymi będzie szedł marsz – do tego podkreślenie, w jaką ulicę będzie marsz skręcał
Warto obok opisu trasy podać jak długo zajmie dana część marszu lub przemówienie.
Podanie choćby orientacyjnie długości przemówień pomoże osobom na lepsze rozplanowanie czasu i swoich sił. Długie stanie jest dla jednych męczące a dla innych w porządku.
Dobrą stroną do oszacowania trwania marszu jest OpenRouteService (ORS), gdzie można zobaczyć czas trasy dla osoby na wózku.
Czas marszu powinien być ustawiony do czasu najwolniejszej z osób np. osoby starszej, osoby z ciężkim bagażem, osoby z trudnością poruszania się itp.
Zalecane jest, aby uwzględniać przerwy przy długich trasach, szczególnie podczas upałów i niekorzystnej pogody. Z drugiej strony zbyt długie postoje i przemówienia również szybko męczą ludzi.
Graficzne przedstawienie
Do opisu tekstowego trasy dodajemy grafikę z mapą. Najlepiej do tego użyć UMap od OSM, które umożliwia stworzenie trasy dla różnych profili: spacery, wędrówki, samochodem, rowerem, na wózku. Najlepiej ustawić tryb „na wózku”, włączyć obliczanie wzniesień (compute elevations) i wyznaczyć trasę. Można również zmieniać kolor linii, wygląd samej mapy i wiele innych.
UMap umożliwia udostępnienie interaktywnej mapy online, jak i wygenerowanie grafiki.
Poniżej przedstawiamy mapę z Marszu 1 Maja w Krakowie.
Odradzamy trasy przez ziemię, piasek czy żwir, bo jest to bardzo trudne dla wielu osób z powodu błota, miękkiej, zapadającej się nawierzchni i wielu innych, które powodują problem dla wózków i osób z wózkami, dla osób starszych, młodszych, osłabionych itp.
Podczas przeglądania trasy trzeba wziąć pod uwagę pogodę i dobrze to zakomunikować uczestnikom.:
| Rodzaj pogody | Skutki |
| Deszcz, mgła, lód i śnieg | Śliska nawierzchnia, koła się ślizgają i ludzie. Od topniejącego śniegu tak samo. Szczególnie rampy dla wózków i podjazdy są bardzo śliskie i trudne do przejścia. |
| Odśnieżone drogi i chodniki | Chodniki i drogi odśnieżane solą uszkadzają psom łapy |
| Śnieg | Trudno się przez śnieg przedostawać pojazdami kołowymi i osobom z trudnością poruszania się |
| Gorąc, upał | Asfalt jest nagrzany i uszkadza łapy psom, także może niszczyć słabsze opony |
Kolejnym ważnym elementem są przeszkody na drodze takie jak szyny torowe, wysokie krawężniki, barierki na ulicy uniemożliwiające zmianę pasa ruchu autom, roboty drogowe i wiele innych.
Przykłady opisów nawierzchni trasy:
Marsz 1 Maja w Krakowie
Będziemy szli głównie ulicami miasta. Niektóre z nich są dziurawe, a odcinek od placu Wolnica do Siennej ma tory. Najgorsza sytuacja jest koło przystanków Stradom, gdzie torów jest dużo, więc łatwo się o nie potknąć, wpaść w dziury lub zachaczyć.
Osoby z trudnością poruszania się, na wózkach, lub z wózkami będą mogły iść chodnikami, których nawierzchnia nie jest dziurawa.
Marsz Antykapitalistyczny w Krakowie
Będziemy szli głównie ulicami miasta.
Większość ulic jest w bardzo dobrym stanie. Niekiedy przy przystankach autobusowych asfalt jest nierówny, są na nim wyżłobienia po oponach autobusów.
Podczas deszczu asfalt może być śliski.
Najgorsza sytuacja jest od ul. Podchorążych aż do Placu Inwalidów, gdzie na środku ulicy są tory. Pozostawia to tylko dwie wąskie przestrzenie gładkiego asfaltu. Dodatkowo od przystanku Biprostal aż do przystanku Urzędnicza, pojawiają się między torami a wąską przestrzenią asfaltu niskie barierki służące do blokowania autom zmiany pasa ruchu. Mogą one być dodatkowym problemem dla wózków.
Osoby z trudnością poruszania się, na wózkach, lub z wózkami będą mogły iść chodnikami, jeśli ulica będzie sprawiała im problemy. Niektóre chodniki są oddzielone od ulicy pasem zieleni (wzdłuż ul. Piastowskiej i ul. Królewskiej) lub barierkami (częściowo wzdłuż ul. Podchorążych).
Może wystąpić konieczność skorzystania ze schodów podczas marszu lub aby dostać się, lub zejść z placu gdzie są przemówienia.
W takich sytuacjach trzeba poinformować uczestników o występowaniu schodów i ewentualnej pochylni/rampy dla wózków dostępnej w pobliżu. Wystarczy podać nazwę placu lub miejsca i osoby zainteresowane najprawdopodobniej same najlepiej sprawdzą, czy pochylnia/rampa jest odpowiednia i czy chcą przyjechać na tę część marszu i z której strony powinny wejść i wyjść.
Dostosowane pochylnie i rampy są objęte wieloma przepisami, ale najprosciej zapamiętać, że powinny:
- być szerokie na minimum 1,2 metra.
- mieć odpowiednio małe nachylenie.
- mieć wypustki, które umożliwią kołom zaczepienie się i jechanie na górę.
Przykład opisu sytuacji ze schodami z Marszu Antykapitalistycznego w Krakowie
Zaczynamy i kończymy na placyku koło przystanku Placu Inwalidów. Są tam schody a obok dostosowana pochylnia dla wózków.
Odpowiednie nachylenie trasy oraz ramp czy pochylni jest bardzo ważne dla osób na wózkach, na rowerze, pchających wózki z dziećmi itp. Im jest większe, tym trudniej się wjeżdża i łatwiej zbyt szybko i niebezpiecznie zjechać.
Nachylenie oblicza się przez podzielenie:
- różnicy wysokości między początkiem drogi, a jej końcem (na obrazku przedstawiane jako odcinek „a”)
- przez odległość drogi od początku do końca na tej samej wysokości (na obrazku przedstawiane jako odcinek „b”)
Przykłady liczenia nachylenia
Rampa dla wózków:
- Jeśli rampa dla wózków jest oparta o bruk jedną stroną, a drugą jest 15 cm nad tym brukiem to jej wysokość to 15 cm (literka „a” na obrazku).
- Odległość powinniśmy liczyć od początku tej rampy na poziomie bruku, aż do miejsca, gdzie się ona kończy, ale dalej na wysokości bruku (literka „b” na obrazku). Powiedzmy, że odległość to 1 m.
- Aby obliczyć nachylenie, dzielimy 15 cm przez 100 cm (1 m) i wychodzi nam: 15 cm/100 cm = 0,15 = 15%.
Ulica na mieście:
- Jeśli początek ulicy jest na wysokości 1400 m n.p.m. (nad poziomem morza) a jego koniec na wysokości 1412 m n.p.m. to różnica wysokości to 12 m.
- Odległość tej drogi powinniśmy liczyć, patrząc na mapę, a nie licząc ile kroków ona zajmuje. Licząc krokowo tę odległość, obliczymy złą długość drogi (w trójkącie na obrazku byłaby to przeciwprostokątna „c” a nie podstawa „b”). Z mapy nam wyszło, że odległość ta, bez różnicy wysokości to 40m.
- Aby obliczyć nachylenie, dzielimy 12 m przez 40 m: 12 m/40 m = 0,3 = 30%.
Najlepiej zapamiętać, że nachylenie powinno być maksymalnie 6% co i tak jest dużo, ale chodzi o komfort i nieutrudnianie nikomu wjazdu i zjazdu.
Zalecamy nawet informowanie ludzi, że jest nachylenie, które może utrudnić wejście od punktu A do punktu B, jak już przekroczy 4%, czy nawet 3%. Warto podać nazwę ulicy czy miejsca punktu A i B, aby osoby same oceniły, czy dla nich to będzie za trudne, czy jednak nie.
Maksymalne dozwolone ustawowo nachylenie
| Wysokość pochylni | Na zewnątrz | Wewnątrz |
| do 15cm | 15% (1:6,7) | 15% (1:6,7) |
| od 15cm do 50cm | 8% (1:6,7) | 10% (1:10) |
| od 50cm | 6% (1:16,7) | 8% (1:12,5) |
Dużo dróg dla aut i chodników ma krawężnik chroniący pieszych przed autami i oddzielającymi obie te nawierzchnie.
W miarę niski krawężnik to taki o wysokości 10-15cm.
Zbyt duże krawężniki potrafią utrudniać wjazd oraz zjazd wielu osobom, w tym osobom na wózkach, z wózkami, z walizkami, na rowerach, na deskorolkach, niewidomym, osobom chodzącym przy pomocy laski, o kulach czy używających innego wsparcia do chodzenia.
Najlepiej, jeśli krawężnik jest w łatwo dostępnym miejscu obniżony do poziomu drogi, z którą się styka. Najczęściej takie obniżenie jest przy przejściach dla pieszych, ale bardzo dużo przejść takich obniżeń nie ma.
Najlepiej wyznaczyć trasę marszu tak by ludzi przechodzili bardzo blisko obniżeń w krawężnikach. Dobrą opcją jest zmiana trasy, tak by omijać wysokie krawężniki i iść ciągle drogą na tej samej wysokości.
Trzeba pamiętać, że wejścia i zejścia z placów gdzie są przemówienia, też mogą mieć wysokie krawężniki, nawet jeśli cała trasa jest na poziomie drogi dla aut.
Jeśli marsz będzie przechodził w miejscu, gdzie nie będzie w pobliżu obniżenia w krawężniku, to trzeba o tym dać znać w opisie trasy, podając nazwę miejsca, gdzie to nastąpi. Osoby będą ostrzeżone dużo wcześniej i znajdą w miarę szybko łatwy objazd.
Marsz powinien być organizowany w godzinach wczesnych (do 12) lub późnopołudniowych (od 16), kiedy temperatura nie jest bardzo gorąca. Najlepiej, aby marsz kończył się przed 12, kiedy asfalt dopiero się nagrzewa lub zaczynał po 16, gdy już robi się chłodniej pod wieczór.
Warto dać ludziom znać czy trasa ma zaciemnienie w postaci drzew, dachów, budynków i jeśli tak to na jakim odcinku. W upały osoby powinny mieć możliwość wędrowania wzdłuż trasy chodnikiem, a nie ulicą. Bardzo często nakaz przechodzenia ulicą jest pilnowany przez policję i powoduje to nieprzyjemne sytuacje. Policja pilnująca demonstracji powinna być poinformowana o tej sytuacji lub osoby wędrujące chodnikami nie powinny być formalnie uznawane (np. przez służby porządkowe) za część marszu. W praktyce będą one częścią marszu, ale zawsze można udawać, że są tylko ciekawskimi widzami.
Bardzo dużo omdleń i osłabnięć wynika z marszu w słońcu w środku miasta, gdzie nie ma drzew ani dużego cienia.
Jeśli obok trasy są dostępne skwery, parki, przejścia pośród drzew, zaciemnione chodniki lub nawet ławki to trzeba to podać w opisie trasy, aby dać znać uczestnikom.
W słoneczne dni na stronie wydarzenia powinno zostać podkreślone, żeby wszyscy wzięli osłony na głowy, najlepiej czapki oraz aby wzięli wodę, aby się nawodnić i ochłodzić.
Jeśli budżet na to pozwala, to organizacja marszu powinno zainwestować w wodę do rozdania ludziom. Jeśli budżet na zakup wody nie pozwala, to trasa powinna przebiegać w pobliżu sklepów, gdzie ludzie taką wodę mogą szybko kupić i wrócić na marsz.
Warto podkreślić na wydarzeniu, że każda osoba może wyjść z marszu wcześniej lub dołączyć do niego później. Po to też podaje się trasę marszu i miejsca przemówień, aby osoby mogły dołączyć w trakcie. Ważne jest zaznaczenie, że uczestniczyć w ważnej sprawie można również online np. poprzez oglądanie nagrania na żywo (stream, live) na stronie wydarzenia i szerząc o tym informację na internecie.
Opis nasłonecznienia trasy na Marszu Antykapitalistyczym w Krakowie
Marsz będzie przeważnie iść trasą bez cienia. Obok trasy jest dużo ławek, skwerów, drzew i sklepów, w których można się schronić lub usiąść na jakiś czas.
Zalecamy wzięcie ze sobą wody i czapki. Każda osoba, która poczuje się słabo powinna iść zacienionym chodnikiem, zrezygnować z marszu i iść w miejsca gdzie będą przemówienia, lub zrezygnować z marszu i wspierać nas online.
Dalszy ciąg w przygotowaniu.